|
« به خود آی تا به خدا برسی »
****************************
خاطرم باشد که به گل
نرویانم پیوند و به هر بوته ی دشت، دست ندهم احساس و از تماشای قناری، پر پرواز هوس
ندارم در سر و از بودن با تو، مغرور نشوم!
خاطرم باشد که اگر باری
دیگر دفترم را بگشودم، نقش احساسش ندهم دست!......
*****
ببین ای خسته ی تنها!
ای تو غمگین تر از من!
صدای پای مردان را به گوش
خاطرت بسپار
ببین و هر لحظه رشادت کن
برای پیروزی رویا!
تمام آرزوهایم
بزرگ، ای ماندنی
زیبا!
شب تاریک دریا رو ببر بر
خواب نرگسها
بلند آرزوی پیوستگی را
رسان در دست
خدایان
که شب باز هم به آغوشی در
آویزد به هم
سوزی!
کجا باید نهان باشم
که از من، تو من سازی؟!
برای خواب بیداری
در این غوغای ظلمانی
سقوط چشم ما هم
کمک کرده است به ویرانی!
برای هر نجات ما
چرا دفتر؟ چرا فریاد؟
بلندا قامت احساس
بلندا بودن با هم!
نترس و آشیان را سنگری کن
حریم گفته ام را بر خیالت
بیاویز
بپاخیز و مرا با خود
همسفر کن
در این مرداب انسانی
بیا و با من خطر کن!
حمید
*****
و اکنون دیگر دیر است
خاطره خوابیده است
و صدای محبت مدتی در سکوت تنهایی در حنجره
ی دستهای من و تو بی گفتگو است.
و حیاط خیال من از گلهای احساس تو تهی!
و تنها در این میان باد از تکرار گذشته ها
سخن میگوید و مدام آن عکس تو را به گوشه و کنار حیاط ذهنم میکشاند،
ولی عکس هم در حال شکسته شدن است.
و پس از آن تو فراموش خواهی شد
خیلی آسان
مانند تمام روزهای کودکی ام
مانند دیروز که بهم از دوست
داشتن میگفتیم
و مانند همین الان
همین لحظه...........
حمید |
